سارقان با پوشیدن چرم ورنی به بانک مرکزی انگلستان حمله کردند

نقاشی‌های دیواری و آثار باستانی در مقبره‌های مصری که قدمت آن به ۵۰۰۰ سال قبل از میلاد می‌رسد نشان می‌دهد که از چرم ورنی برای صندل، لباس، دستکش، سطل، بطری، کفن برای دفن مردگان و تجهیزات نظامی استفاده می‌شده است. 

یونانیان باستان با استفاده از پوست درختان و برگ های خاصی که در آب خیس شده بودند برای حفظ چرم ورنی، فرمول های دباغی را توسعه دادند.

 این اولین رکورد از چرم دباغی گیاهی بود که در حدود 500 سال قبل از میلاد در یونان به یک تجارت جاافتاده تبدیل شد. رومی ها از چرم ورنی برای کفش، لباس و تجهیزات نظامی از جمله سپر، زین و بند استفاده می کردند.

چرم ورنی به دلیل دوام و راحتی که دارد در طول تاریخ حمل و نقل و اسباب کشی برای نشیمنگاه مورد استفاده قرار گرفته است.

این ماده همیشه بهترین ماده برای ساخت زین و چسب و همچنین کفش بوده است. در قرون وسطی، چرم  ورنی به عنوان روکش انتخابی صندلی های غذاخوری تبدیل شد، زیرا نگهداری از آن آسان بود و بوی غذا را جذب نمی کرد.

گسترش صنعتی شدن در قرن های 18 و 19 تقاضا برای انواع جدیدی از چرم ورنی ها، مانند چرم های کمربند برای رانندگی ماشین آلات را ایجاد کرد.

اختراع خودرو، تقاضا برای کفش‌های نرم‌تر و سبک‌تر با ظاهری شیک، و افزایش عمومی سطح زندگی، تقاضا برای چرم نرم، انعطاف‌پذیر و رنگارنگ را ایجاد کرد.

 چرم ورنی سنتی دباغی شده گیاهی برای این نیازها بیش از حد سخت و ضخیم بود و بنابراین استفاده از نمک کروم پذیرفته شد و دباغی کروم استانداردی برای کفش‌های مدرن، مد و چرم‌های اثاثه یا لوازم داخلی شد.

فناوری مدرن امکان نوآوری در صنعت چرم ورنی را فراهم کرده است، زیرا توسعه مواد شیمیایی و روش های پردازش پیچیده زیبایی و احساس چرم و همچنین کاربردهای احتمالی را تا حد زیادی گسترش داده است.

چرم ورنی همچنان ماده انتخابی است، نه تنها برای مبلمان تجاری و مسکونی، بلکه برای کاربردهای خودرو، هوانوردی و دریایی نیز.

دیدگاه شما با موفقیت ثبت شد.

نظرتان را ثبت نمایید.

شماره همراه شما منتشر نخواهد شد.